Gisteren beleefde ik een wel heel bizar televisiemoment. Mijn verloren gewaande jeugdvriend Tijn van Dijk verscheen opeens in een documentaire op mijn flatscreen.
Tijn van Dijk, inmiddels draagt hij weer zijn geboortenaam Tino Djumini, heb ik lang als mijn beste vriend beschouwd. Maar zoals dat vaak gaat met jeugdvrienden, liepen onze wegen uiteen. Een aantal jaren geleden ben ik actief naar hem op zoek gegaan en vond hem in Amsterdam. We zijn samen gaan eten bij de Tibetaan, maar sindsdien heb ik niks meer van hem vernomen. Tot gisteravond…
In iets meer dan een uur kreeg ik de volgende golf van informatie over mij heen:
Tijn van Dijk heet weer Tino Djumini
Tino is fotograaf geworden
Tino heeft zijn echte moeder gevonden
Tino woont al 3 jaar in Indonesië
Tino is inmiddels getrouwd en heeft één zoon
Tino is bekeert tot de Islam
Tino’s adoptiemoeder, Paula van Dijk, is in februari van dit jaar overleden
Ik acht de kans klein dat Tino en ik nog contact zullen hebben, al ben ik wel van plan een foto van hem te kopen.
Hij heeft zijn roots, zijn thuis en zijn grote liefde in Indonesië gevonden.
4 reacties
Lieve Maart,
De dingen gaan in t leven zoals ze gaan…
Koester de herrinnering…
liefs joeschoenzoes
Hai Maart,
Ik heb je stukje gelezen dat je over me schreef. Ik was er wel ontroerd door. Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit en hebben we elkaar weer gevonden. Erg fijn en ik ben ook erg benieuwd hoe het jou is vergaan de laatste jaren. Ik wens je het allerbeste toe en laten we proberen weer contact te hebben. Liefs Tino. P.s. meende je echt dat je van plan was een foto van me te kopen? Ik voel me wel vereerd hoor…
Natuurlijk meen ik dat Tino. Inmiddels heb ik je boek gekocht en ik ben benieuwd waar je foto’s in NL te koop zijn.
Hi Maarten, hopelijk is het ok dat ik hier ook even een berichtje aan Tino achterlaat.
Tino! Ik hoop dat dit bericht je zal bereiken – ik probeer het gewoon. Ik heb je een hele lange tijd natuurlijk niet gezien of gesproken, maar ik vroeg me deze morgen af hoe het met je is. Het is prachtig hoe makkelijk google daar een antwoord op geeft, en het was natuurlijk nog mooier dat ik daar ook zo’n geweldige documentaire bij kreeg! Het gaf een prachtig beeld van jou en van de weg die je de laatste jaren hebt bewandeld.
Hopelijk speel je ook nog zo af en toe piano (ik kan je improvisaties nog horen; mijn sax staat al te lang onaangetast).
Hoe dan ook, het was prachtig om weer een glimp van je te zien. Ik hoop dat het goed met je gaat en met je zoontje en je vrouw!
Taco